fantômes de ce qu’on aurait pu être

 

„Ces vieux fantômes à demi inertes qui me hantent nuit et jour, qui se retournent dans leur sommeil, qui poussent des cris confus, qui me saisissent de leurs doigts de spectres quand j’essaie de m’échapper : fantômes de ce qu’on aurait pu être. Mais qui ne furent jamais nés.“
Virginia Woolf 1931, The Waves

Photo: Hiroshima mon amour 1959

Πάντως ξανασκέψου το

Προσοχή

Επειδή τα κείμενα αυτου του βιβλίου μπορεί να παρερμηνευθούν από κάποια άτομα και να υποστεί νομικές διώξεις ο διακινητής τους, θα σας παρακαλούσα να το κρατήσετε μόνο για προσωπική σας χρήση, να μην το δανείσετε σε άλλον, να μην το φωτοτυπήσετε, να μην το αναδημοσιεύσετε ολόκληρο ή αποσματικά στο διαδίκτυο ή σε άλλο μέσο και να μην προβείτε στη δημόσια ανάγνωση του. Μετά τη χρήση του φυλάχτε το σε μέρος που δε θα έρθει σε επαφή με παιδιά και εφήβους.

Ζαχαρίας Στούφης 2017. Συνταγές Αυτοκτονίας. Παρωδία. Λάρισα: Θράκα.

PS.: διασκέδασα διαβάζοντας για την δική μου επιλογή αυτοκτονίας: „Για να καταφύγει κανείς σ‘ αυτόν τον τρόπο αυτοκτονίας συνήθως δεν θέλει να πεθάνει, απλά χρησιμοπιεί τη ζωή του, που είναι και το τελευταίο του χαρτί, σαν εκβιασμό για να γίνει η επιθυμία του“.    🙂   … „Την (…) την επιλέγεις όταν θέλεις να ζήσεις καλύτερα και όχι όταν θέλεις να πεθάνεις“

Das Zeichen ist gegeben.

In dem Augenblick, als ich glaube, völlig verloren zu sein, erscheint Johny Panics Gesicht in einem Heiligenschein strahlenden Lichts über mir. Ich zittere wie ein Blatt in den Zähnen der Herrlichkeit. Sein Bart ist der Blitz. Der Blitz ist in seinem Auge. Sein Wort lädt das Universum auf und füllt es mit Licht. Die Luft knistert von seinen blauzüngigen, blitzgekrönten Engeln. Seine Liebe ist der Sprung aus dem zwanzigsten Stock, ist der Strick um den Hals, ist das Messer auf dem Weg zum Herzen. Er vergißt die Seinen nicht.

Sylvia Plath (1952) 2012. „Johhny Panic und die Bibel der Träume“, in: Die Bibel der Träume. Erzählungen. Frankfurter Verlangsanstalt: S. 55-56.

(Johny Panic and the Bibel of Dreams and other Prose Writings, 1952)

und liebe mich nicht mehr

Du sprichst, daß ich mich täuschte,
Beschworst es hoch und hehr,
Ich weiß ja doch, du liebtest,
Allein du liebst nicht mehr!

 

Dein schönes Auge brannte,
Die Küsse brannten sehr,
Du liebtest mich, bekenn es,
Allein du liebst nicht mehr!

Ich zähle nicht auf neue,
Getreue Wiederkehr;
Gesteh nur, daß du liebtest,
Und liebe mich nicht mehr!

August von Platen (1828) 1968. Gedichte. Stuttgart Philipp Reclam

Portrait de Jeanne Hébuterne

Good Wife’s Guide

  • Have dinner ready. Plan ahead, even the night before, to have a delicious meal ready, on time for his return. This is a way of letting him know that you have been thinking about him and are concerned about his needs. Most men are hungry when they come home and the prospect of a good meal is part of the warm welcome needed.
  • Prepare yourself. Take 15 minutes to rest so you’ll be refreshed when he arrives. Touch up your makeup, put a ribbon in your hair and be fresh-looking. He has just been with a lot of work-weary people.
  • Be a little gay and a little more interesting for him. His boring day may need a lift and one of your duties is to provide it.
  • Clear away the clutter. Make one last trip through the main part of the house just before your husband arrives.
  • Gather up schoolbooks, toys, paper etc. and then run a dustcloth over the tables.
  • Over the cooler months of the year you should prepare and light a fire for him to unwind by. Your husband will feel he has reached a haven of rest and order, and it will give you a lift too. After all, catering for his comfort will provide you with immense personal satisfaction.
  • Prepare the children. Take a few minutes to wash the children’s hands and faces, comb their hair and, if necessary, change their clothes. They are little treasures and he would like to see them playing the part. Minimize all noise. At the time of his arrival, eliminate all noise of the washer, dryer or vacuum. Try to encourage the children to be quiet.
  • Be happy to see him.
  • Greet him with a warm smile and show sincerity in your desire to please him.
  • Listen to him. You may have a dozen important things to tell him, but the moment of his arrival is not the time. Let him talk first-remember, his topics of conversation are more important than yours.
  • Make the evening his. Never complain if he comes home late or goes out to dinner, or other places of entertainment without you. Instead, try to understand his world of strain and pressure and his very real need to be at home and relax.
  • Your goal: Try to make sure your home is a place of peace, order and tranquility where your husband can renew himself in body and spirit.
  • Don’t greet him with complaints and problems.
  • Don’t complain if he’s late home for dinner or even if he stays out all night. Count this as minor compared to what he might have gone through that day.
  • Make him comfortable. Have him lean back in a comfortable chair or have him lie down in the bedroom. Have a cool or warm drink ready for him.
  • Arrange his pillow and offer to take off his shoes. Speak in a low, soothing and pleasant voice.
  • Don’t ask him questions about his actions or question his judgment or integrity. Remember, he is the master of the house and as such will always exercise his will with fairness and truthfulness. You have no right to question him.
  • A good wife always knows her place.

13. Mai 1955

οι γυναίκες θέλουν ξύλο

– Μωρή μούμια! της φώναξε θυμωμένη. Βα βα βα! Σας έφαε, σου λέω, η κακοσύνη σας, το σωτερικό!… Κ’ εχτύπησε τα στήθια της. Και ξακολούθησε με περισσότερο θυμό:- Όσα λες τα γράφω εκεί! Και σηκώνοντας το πόδι εχτύπησε ζωηρά την πατούσα της από πίσω. –Σ’ εχτυκίασε, μωρή, ο Αργύρης! Πάει, σ’ εχτικίασε! Ιδές, μωρή το μάγουλό μου στάζει άιμα, τώρα που είμαι θυμωμένη· κι ας μη φέρνει ποτέ κρασί στο σπίτι ο Αργύρης· κι ας το φέρνει κρυφά για σένανε! Λες και δεν το ξέρω· ε! Εγώ δεν κιτρινίζω σα θυμώνω, και κοιτάχτε τα μούτρα σας εκεί πέρα στον καθρέφτη, κοιτάχτε τα κι οι δύο!… μα κοιτάχτε τα! Και κοίταξε παληκάρι που με κοιμάται εμένανε! Είναι κι αυτός ροδοκόκκινος, ως το ρόϊδι, που να μου ζήσει! Ιδές τονε! Ο φλίβερος ο Αργύρης ούτε στο νύχι του! Σάπιος όλος· πλεμόνα βωζιασμένος ο κακόμοιρος! –Κι έφτυσε χάμου.- Και θα πεθάνετε μωρή, σύντομα κι οι δυό σας, οι δυστυχισμένοι, και θα πρέπει νάχουμε εμείς τα παιδιά σας, τα ορφανά! και θάρθω από πάνου από τα μνήματά σας και θα χορεύω έτσι, έτσι, έτσι! –Κ’ έρριξε χάμου τα μπόλια της κ’ εβάλθηκε ζωηρά να χορεύει κάνοντας με τη φωνή της το βιολί. Σελ. 20-21

Αχ είπε ο Αργύρης, αυτή η νύφη μου! Είναι πάρα αψιά! Τί το θέλεις! Βρίζει, κάνει, φωνάζει!…

Σαν άλογο από στάβλο! Είπε ο Καραβέλα;, και τα μάτια του άστραψαν. Κι επρόσθεσε σκεφτικός έπειτα από λίγες στιγμές: οι γυναίκες θέλουν ξύλο! Το ξύλο μοναχά τις μαινάρει. Το ξύλο, λέει ήτανε μες στον Παράδεισο, ναι μες στη μέση. Το λέει και το τροπάρι… Σελ. 34-35

Κωνσταντίνος Θεοτόκης (1920) 1990.  Η ζωή κι ο θάνατος του Καραβέλα. Αθήνα, Νεφέλη.

I wish you love

I wish you bluebirds in the spring
To give your heart a song to sing

And then a kiss, but more than this
I wish you love

And in July a lemonade
To cool you in some leafy glade

I wish you health
But more than wealth
I wish you love

I wish you shelter from the storm
A cozy fire to keep you warm
But most of all when snowflakes fall
I wish you love
But most of all when snowflakes fall

I wish you love
I wish you love
I wish you love, love, love, love, love
I wish you love

and all the men and women merely players

SIGNA
Die Erscheinungen der Marta Ruby

In der Halle Kalk wurde eine Siedlung aus entsorgtem Material gebaut kleine Behausungen, Geschäfte, eine Bühne, eine Peepshow, eine Bar und ein Restaurant sind daraus entstanden. Die sogenannte Rubytown beherbergt die Nachkommen des 1913 verschwundenen Orakels Martha Rubin. Eine Spezialeinheit des Militärs überwacht die Siedlung und kontrolliert den Zugang von Fremden. Schließlich erfüllt sich die Prophezeiung die Rückkehr der Martha Rubin und ihrer dunklen Visionen…

Die Installation wird in drei Zyklen bis zu 84 Stunden ununterbrochen von mehr als 40 Darstellern bewohnt und bespielt. Die Zuschauer können bleiben, solange sie wollen, die Bewohner besuchen, bei ihnen essen, trinken, kaufen oder vielleicht sogar dort übernachten. Je länger man sich in dieser fremden Welt aufhält, desto tiefer dringt man in die Geschichten ein, die sich über den gesamten Zeitraum der Performance entwickeln. Und keiner weiß, was als nächstes geschehen wird
Die Arbeiten des dänisch-österreichischen Künstlerduos SIGNA zählen zu den ungewöhnlichsten Crossover-Projekten der skandinavischen Theaterszene. Internationales Aufsehen erregten sie zuletzt mit „The Black Rose Trick“, einem installierten Hotel in Malmö. Ihre Arbeiten wurden bereits sehr erfolgreich in Dänemark, Schweden, Spanien und Argentinien realisiert.

Janet Cardiff and George Bures Miller
Walks
The format of the audio walks is similar to that of an audioguide. You are given a CD player or Ipod and told to stand or sit in a particular spot and press play. On the CD you hear my voice giving directions, like “turn left here” or “go through this gateway”, layered on a background of sounds: the sound of my footsteps, traffic, birds, and miscellaneous sound effects that have been pre-recorded on the same site as they are being heard. This is the important part of the recording. The virtual recorded soundscape has to mimic the real physical one in order to create a new world as a seamless combination of the two. My voice gives directions but also relates thoughts and narrative elements, which instills in the listener a desire to continue and finish the walk.
All of my walks are recorded in binaural audio with multi-layers of sound effects, music, and voices (sometimes as many as 18 tracks) added to the main walking track to create a 3D sphere of sound. Binaural audio is a technique that uses miniature microphones placed in the ears of a person. The result is an incredibly lifelike 3D reproduction of sound. Played back on a headset, it is almost as if the recorded events were taking place live.

A video walk is similar to an audio walk but functions quite differently because of the visuals. With a video walk the participants receive a small digital video camera with headphones. The tape that they watch has been previously recorded on the site with a professional camera and binaural microphones following the route, which has been prepared with actors and props. Then there is an extensive editing process using the acted scenes, sound effects, and video effects to create a continuous motion. The audience follows this prerecorded film on the camera. The architecture in the video stays the same as the physical world, but the people and their actions change, so there is a strange disjunction for the viewer about what is real.

Janet Cardiff, from The Walk Book

 

Thomas Bellinck
Haus der Europäischen Geschichte im Exil